Ik heb voor het eerst van Meat Loaf gehoord na een Engels proefwerk op de Laboratoriumschool. De vraag was het woord "vleermuis" in het Engels te vertalen. Niemand in de hele klas had dat goed. Vraag van de docent "hebben jullie nog nooit van Batman gehoord? Of van Bat out of Hell?" Batman kende iedereen wel, maar BooH? Dus de volgende les verscheen een cassetterecorder op tafel, en kregen we de vraag "waar zingt hij over?" Dat was het voor mij. Sinds die tijd ben ik min of meer verslaafd geraakt aan Meat Loaf, zijn muziek, de teksten (ook al zijn die meestal van anderen) en zijn interpretatie daarvan.

 

Lange tijd moest ik het doen met zijn lp's (en later cd's). In 1996 had ik voor het eerst de mogelijkheid om een concert van hem bij te wonen. Dat werdt het optreden in Antwerpen. En daags erna in Rotterdam ( 2 en 3 mei). Twee keer achter elkaar? Jazeker! Beide concerten verschilden behoorlijk. In Antwerpen had ik het idee dat ik de enige was die de teksten kende, in Rotterdam zong de hele zaal mee. En Paradise duurde in Rotterdam nog langer dan in Antwerpen... Een ander groot verschil voor mij: in Antwerpen was ik met een georganiseerde busreis, dus moest ik na het concert meteen weg. In Rotterdam was dat niet het geval, en kon ik na het concert dus op mijn gemak wachten bij de artiesteningang. Wachten dat zeer de moeite waard bleek. Toen ik na het concert bij de artiesteningang arriveerde, stond Steve Buslowe handtekeningen (en plectrums) uit te delen. Steve ging terug naar binnen, en het volgende bandlid kwam naar buiten. Zo ging dat maar door, tot (vier uur later) Meat Loaf eindelijk naar buiten kwam. In een rotvaart meteen de bus in, maar vanaf de bestuurdersplaats had hij tijd voor iedereen (dus ook mijn eerste handtekening). Wat mij zeer opviel was het geduld van de fans en van de bandleden. De bandleden hadden ook alle tijd voor iedereen, maar de fans gaven de bandleden ook de ruimte. Zo kwam Kasim Sulton naar buiten met de mededeling dat hij even geen tijd had, zijn gitaar moest eerst weggebracht worden. Geen probleem, iedereen liet hem langs. En even later kwam hij terug met de (voor mij) legendarische woorden "Ok, here I am. Who wants an autograph?".

 

Het volgende concert (14 april 1999) werd om een andere reden voor mij een hoogtepunt. Na afloop van het concert stond ik weer bij de artiesteningang. Helaas hadden de bandleden nu geen tijd. Ze moesten meteen weg, om het vliegtuig naar Engeland te halen i.v.m een optreden voor Top of the Pops. Maar Meat Loaf was nog steeds niet gezien. Opeens ging de deur open, en verscheen een bewaker met de vraag "wie wil er een handtekening van Meat Loaf?"  Tot mijn grote verbazing reageerde niemand van de aanwezig fans. Ik dus wel, en ik mocht mee naar binnen. Slik... Daar zat Meat Loaf achter een schoolbankje te wachten op fans. Aangezien ik de enige was had hij toch wel tijd voor me om een cd en mijn BOOH2 promojack te signeren ("where did you get that?") en een kort praatje. Daarna moest ook hij meteen weg, maar op weg naar buiten maakte hij toch nog tijd voor een foto met mij. Ik kan de kick amper beschrijven toen hij een arm om me heen sloeg voor de foto. Voor hem vast heel gewoon, maar voor mij...

 

Deze foto is voor mij een zeer dierbare herinnering geworden, ook al ziet hij er bijzonder niet goed uit. De concerten voor dit waren namelijk afgelast i.v.m. een zware griep die hij te pakken had. Dit was zijn tweede concert sinds hij "beter" was.

 

Daarna werd het rustig op het concertgebied. Tot 2003, toen het promotieconcert voor CHSIB in Amsterdam plaatsvond. Ook nu weer na afloop gewacht i.v.m. handtekeningen, maar nu met minder succes. Wel een leuke annecdote: een groep fans stond te wachten bij de laad/losruimte voor de vrachtauto's. Opeens meende ik een bekend figuur te zien bij een deur, een meter of 20 verder. Gok ik of gok ik niet? Ik gokte, en kwam Kasim tegen, die een cd voor me signeerde en zelfs tijd had voor een kort praatje en een foto. Daarna moest hij meteen weg i.v.m. andere verplichtingen, en ging het wachten verder. Enige tijd later kwam ook Paul Crook naar buiten om handtekeningen uit te delen en foto's te maken. Een apart figuur, dat zonder meer! De andere fans hadden ondertussen ook door dat ze verkeerd stonden, en Paul kon dus op een grotere belangstelling rekenen. Helaas heb ik verder niemand van de band ontmoet die avond, aangezien ik nog een autorit van bijna 2 1/2 uur voor de boeg had, heb ik het posten na 2 uurtjes opgegeven. Later hoorde ik dat Meat pas zeer laat het gebouw verlaten zou hebben, dus wachten was toch "zinloos" geweest. 

 

De concertervaringen zijn (voor nu) afgesloten op 7 november 2003 met het concert in Oberhausen. Ook dit was weer een bijzonder concert, maar nu voornamelijk vanwege de gezondheidstoestand van Meat. Op 6 november was hij tijdens een concert in Berlijn onderuit gegaan, en de grote vraag was dan ook of het concert wel door zou gaan. Gelukkig wel, en het concert was fanteprachtig. Vanwege een georganiseerde busreis ditmaal geen handtekeningenjacht, maar dat komt de volgende keer wel weer! Op de heenreis wel nog een schitterende impressie: in de bus wordt BooH gedraaid, voor me (ik zat op de eerste rij) een rechte lange lege snelweg, en recht boven de snelweg, aan de onbewolkte hemel, een volle maan...