Giely en Meat Loaf
Toen “Paradise by the Dashboard Light” voor het eerst op t.v. te zien was, zagen de meeste mensen een “Beauty and the Beast”- actige scene met een mooie, schaarsgeklede dame en daarnaast die dikke, zwetende man met dat errug foute bloesje en dito haardracht.
Ik zag één brok dynamiet, die door het beeldscherm heen op me af denderde. Ik zag een man met een stem die onmiddellijk mijn aandacht vasthield. Een man die alles gaf, een man met meer passie in zijn pink dan sommige artiesten in heel hun lijf.
Diezelfde week heb ik het album Bat Out Of Hell gekocht.
Achteraf vind ik “Paradise By the Dashboard Light” het zwakste nummer van het hele album, maar dat ligt aan de hoge kwaliteit van de andere nummers. “Paradise” blijft voor mij speciaal, omdat dat mijn eerste kennismaking met Meat Loaf was.
Ik bleef luisteren. Ik hoorde hartstocht, dromen, woede, pijn, verdriet, rebellie, liefde, geluk, hoop... en in elke song zat wel iets wat ik herkende. En dat heb ik – 8 albums later – nog. Ook met de albums zonder Steinman Lyrics. Dus ik luister nog steeds....
Een Meat Loaf concert is een
belevenis. Hij komt op en hij “pakt” het publiek vanaf de eerste seconde. De
interactie met het publiek is altijd aanwezig en is altijd goed. Hij is één
van de beste live performers EVER, vind ik. Genieten tot de laatste minuut....
en daarna ga je heesgezongen en moe maar voldaan huiswaarts.... craving
for the next concert.
Interviews met Meat Loaf zijn niet minder dan hilarisch te noemen. Hij is LOUD, hij overschreeuwt, hij is overduidelijk aanwezig, hij stuurt elke planning in de war met zijn drukke gepraat, de interviewer constant in de rede vallend... het is allemaal een act, gecombineerd met goeie improvisatie.
Tenslotte over Meat Loaf fans: ik zie bij haast elke fan wel een overeenkomstje. Het blijft generaliseren natuurlijk, maar... mensen die zich aangetrokken voelen tot die stem en die lyrics: dat zijn (bijna) allemaal mensen met een bepaald stukje bagage. Allemaal hebben ze net ff dat beetje meer dan de gemiddelde grijze muis. Vanuit karakter, iets tegendraads in je hebbend, of vanuit je levenservaring, de mooie en de lelijke dingen die je hebt meegemaakt, ongeacht hoe jong of oud je bent.